De Standaard: Rond Fort Europa

De eerste vier maanden van dit jaar zijn amper 28.000 migranten aangekomen in Italië, Griekenland en Spanje samen. Een daling van 90 procent tegenover 2016. Fort Europa is een feit, en toch neemt de druk toe – ondanks ‘muren’ in de woestijn, ingehuurde poortwachters en bevriende dictators. 

‘Wat kan jij voor mij doen?’, vraagt ze brutaal. ‘Het is Kerstmis en we hebben niks te vieren.’ Het rode zand waarop ze zit, is schroeiend heet. Haar kinderen is ze kwijt, meegenomen door een mensenhandelaar in Libië. Ze kijkt op, houdt een hand boven haar ogen tegen het licht. ‘Wel?’

Ik aarzel. Ik heb de vraag al zo vaak gekregen en het standaardantwoord klinkt makkelijk. ‘Als journalist mag ik je niet rechtstreeks helpen zodat je belangeloos kunt vertellen, maar door je verhaal te publiceren komt er misschien ooit structurele verandering. Ik kan niets beloven, alleen luisteren en doorvertellen.’

Ze snuift. ‘Jongeman, je begrijpt er niets van, wij zitten vast hier.’ De vrouw heet ­Mary. Ze is 38 en vertrok begin 2017 uit haar dorp in het christelijke zuiden van Nigeria, met haar zoontjes van 10 en 12. Hun vader was al twee jaar eerder naar Europa vertrokken, maar had niet meer van zich laten horen. Na minder dan een maand bereikte Mary de kust van Libië, klaar om ook de oversteek naar Europa te wagen. Maar ze werd van haar kinderen gescheiden en opgesloten. Over wat ze toen heeft meegemaakt, lost ze weinig – tranen trekken strepen over haar wangen.

Lees verder op De Standaard

(photos Kristof Vadino)