De Standaard: BENGALEN, SLAVEN VAN DE GLOBALISERING

Op de Aquarius die vorige week in Spanje aanmeerde, zaten ook drie Bengalen. ‘Economische migranten’, werd snel gezegd, en dat voor die ‘gelukzoekers’ in Europa geen plaats is. Maar de geschiedenis van Bengaalse migranten is er vooral één van uitbuiting en moderne slavernij. ‘Ik doe dit werk zodat mijn zonen het niet meer hoeven te doen.’

Vrijdagnacht op de Vlasmarkt in Gent. Studenten vieren dat de zomervakantie eraan komt en dat biedt kansen voor de 28-jarige Manjib*. ‘Een roos kopen voor de jongedame?’, vraagt hij vriendelijk aan een groepje stoeprokers. ‘O ja, wat een mooie bloemen’, antwoordt een jongen. ‘Ik wil ze allemaal.’ Hij graait naar het kleingeld in zijn broekzak. ‘Hoeveel krijg ik er voor tien cent?’ Zijn vrienden proesten het uit. ‘Zo irritant, die gasten laten u gewoon nooit met rust’, reageert zijn vriendin. Ze draaien hun rug naar de verkoper. Hij druipt af en schuifelt zigzaggend verder tussen de feestvierders.

Een uurtje later gaat Manjib zuchtend zitten op een stoeprand. ‘Ik weet niet wat het ergste is’, zegt hij. ‘De gemene reacties of de blikken van medelijden.’ Het boeket rozen in zijn schoot is niet veel kleiner geworden. ‘Als ik minder dan 20 euro verdien, moet ik in het Baudelopark slapen.’ Zijn handen trillen van vermoeidheid. Voor 10 euro kan hij terecht op een matras in de achterkamer van een nachtwinkel, 4 euro gaat naar de aankoop van de rozen, de rest probeert hij te sparen. ‘Ik ben blij dat ik hier ben, het is hier veilig, maar het is moeilijk leven.’ Hij kijkt op, het wit van zijn ogen is gelig. ‘Ik weet weer wat het ergste is’, zegt hij. ‘Wanneer mensen doen alsof ze je niet meer zien. Alsof je bent verdwenen.’

Lees hier verder

Photo by Magnum/Commissioned by De Standaard